اما بخوانید درد دل غریبانه و مظلومانه‌ی امیرالمومنین علیه‌السلام را بعد از خاکسپاری همسرشان:

«همانا امانتی که به من سپرده بودی به سوی تو بازگردانده شد و به صاحبش رسید و زهرا از من گرفته شد. پس آسمان و زمین چه زشت و نازیبا است. ای فرستاده خدا! از این پس اندوه من جاودانه و شب‌هایم به شب‌زنده‌داری می‌گذرد و اندوه همچنان در قلب من به سر می‌برد تا آن روز که خداوند خانه‌ای را که تو در آن ساکنی، برایم برگزیند. اندوهی شدید مرا فرا گرفته است که چون زخمی بر جانم نشسته و غمی است که درونم را برمی‌انگیزد. چه سریع میان ما جدایی انداخت، و من شکایت خود را به سوی خدا می‌برم و به زودی دخترت تو را آگاه خواهد ساخت که امت تو چگونه برای ستم‌کاری بر من و بر علیه حق او در کنار هم جمع شدند. پس احوال ما را از فاطمه جویا شو.»