نیمه‌های شب، امیرالمؤمنین علیه‌السلام بدن عزیزش، تنها یادگار پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، را روی تخت غساله قرار داد و طبق وصیت بی‌بی، بدن را از زیر پیراهن غسل می‌داد.
صدا زد: «فرزندانم، آهسته گریه کنید، مبادا دشمن باخبر شود.»

اما ناگهان دیدند که امیرالمؤمنین علیه‌السلام دست از غسل دادن کشید، سر به دیوار گذاشت و بلند بلند گریه می‌کرد.

عرض کردند: «یا علی، شما فرمودید آهسته گریه کنید.»
صدا زد: «دست به دلم نگذارید. الان که از زیر پیراهن مشغول غسل دادن بودم، دستم رسید به بازوی ورم کرده. معلوم شد برای چه وصیت به غسل از زیر پیراهن نمود.»